On writing 5: het probleem is passiviteit

Ik heb de afgelopen weken geworsteld met de wetenschap dat het verhaal van mijn belangrijkste personage niet interessant genoeg is, dat er iets ontbreekt. Het wordt steeds moeilijker om deze verhaallijn aan de gang te houden, om scenes te schrijven die iets extra’s brengen en het verhaal als geheel verder brengen. Mijn andere twee personages hebben daar geen moeite mee – bij hen heb ik juist moeite om ze ervan te weerhouden de zaak helemaal over te nemen.

Nu heb ik de afgelopen dagen een grondige analyse gemaakt en ben ik al op een alternatief plot gekomen dat niet teveel deining veroorzaakt en dit weerbarstige meer diepte geeft. Maar nog bleef ik het gevoel houden dat er iets ontbrak, iets wezenlijks, iets dat ervoor zorgt dat zij (het is een vrouw) de ster wordt van het boek. En ik kwam er maar niet achter wat.

Tot ik een van Brandon Sandersons schrijflessen zag en hij me precies uitlegde wat het probleem was. Het probleem waar de meeste hoofdpersonages aan lijden is namelijk, in zijn woorden, dat ze “bland” zijn, kleurloos en een beetje saai. Dat wordt veroorzaakt omdat het centrale conflict van het verhaal om hen draait. Dientengevolge (een woord dat ik al heel lang eens in een stuk wil gebruiken) overkomt hen alles en reageren zij daar vervolgens op, net zolang tot het conflict is opgelost.

Hoofdpersonages – en geloof me, dit geldt voor alle genres – zijn dus reactief. En dat maakt hen in wezen passieve personages, die keurig in de pas moeten lopen omdat ze het plot dragen. Ze mogen dus niet onvoorspelbaar zijn. Bovendien schrijven alle schrijfcursussen voor dat alle keuzes van een hoofdpersoon voldoende gemotiveerd en dus zorgvuldig opgebouwd moeten zijn, waardoor elke verrassing er wel een beetje afgaat.

Wat je graag ziet is een hoofdpersoon die pro-actief is. Die initiatief neemt. Die een keertje met iets verrassends komt. Dit wil niet zeggen dat je opeens je keuzes niet meer hoeft te motiveren, dat is nog steeds van wezenlijk belang. In mijn geval betekende het dat ik in het karakter en de achtergrond van mijn personages wat meer extremen moest inbouwen en dan bedoel ik niet alleen de eigenschappen die ze moet hebben omdat het plot daar afhankelijk van is. Ik bedoel dan vooral in de eigenschappen die haar tot een interessant personage maken, die zorgen voor voldoende dynamiek (en niet te vergeten conflicten).

Kortom, ze moet niet alleen problemen oplossen, maar ook eens een keer besluiten problemen te maken. Daarom is Frodo saai en Ender niet.

Een schrijver is geneigd zijn belangrijkste personage veilig te maken, omdat dit betekent dat hij het verhaal altijd volkomen in de hand heeft. Maar dat levert vaak een tegengesteld resultaat op. Het is dus tijd om het juk der verantwoordelijkheid dat mijn arme hoofdpersoon de hele tijd gedragen heeft van haar schouders te halen en haar eens wat vaker de vrije teugel te geven.

 

 

 

Advertenties
  1. Een reactie plaatsen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: